در به در کوچه تنهاییم

هرگز دستی را نگیر وقتی قصد شکستن قلبش رو داری

هرگز نگو برای همیشه  می مونی،وقتی میدونی جدا میشی

هرگز نگو ‏دوستش داری اگر حقیقتا به آن اهمیت نمیدی

درباره احساست سخن نگو اگر واقعا وجود ندارد

هرگز به چشمانی نگاه نکن ‏وقتی قصد دروغ گفتن داری

هرگز سلامی نده وقتی میدونی خداحافظی در پیشه

به کسی نگو تنها اوست وقتی در فکرت ‏به دیگری فکر میکنی

قلبی را قفل نکن وقتی کلیدش رو نداری

کسی رو که دوست داری به این آسونی ها از دست ‏نده,

شاید هیچوقت کسی رو به اون اندازه دوست نداشت

هیچ می دانی که رفتی من چه حالی داشتـــــم

دور خود می گشتم

و با خود جدالی داشتـــم لحظه ها زل می زدم

 برقاب عکس خاطــــرات لحظه ها رد می شد

ومن عشق خیالی داشتم

لحظه ها رد می شد و رد می شدی ازپیش من

  پیش چشمم چشمه ی آب زلا لی داشتــــم

می گویند سه چیز زاده عشق نیست
جدایی
سفر
فراموشی
ولی آن زمان كه تومرا تنها گذاشتی
رفتی
و فراموشم كردی
من لحظه لحظه عاشقت شدم.

_{کوچه ی شهر دلم
از صدای پای تو خالیه
نقش صد خاطره از روزهای دور
عابر این کوچه ی خیالیه}

_{به شب کوچه ی دل
دیگه مهتاب نمی یاد
توی حجله چشام
عروس خواب نمی یاد}

_{کوچه ی شهر دلم
بی تو کوچه ی غمه
همه روزاش ابریه
روز آفتابیش کمه}

_{غم تنهایی داره
کوچه ی دل بدون تو
همه شعر دفترم
مال تو برای تو}

_{بوی دستای تو داره
غربت دستای من
یاد قصه های تو
مونس شب های من}

_{به شب کوچه ی دلدیگه مهتاب نمی یاد
توی حجله چشام
عروس خواب نمی یاد}

باید تو رو پیدا کنم ؛ شاید هنوزم دیر نیست

تو ساده دل کندی ولی ؛ تقدیر بی تقصیر نیست

با اینکه بیتاب منی، بازم منو خط می زنی

باید تو رو پیدا کنم ؛ تو با خودت هم دشمنی

کی با یه جمله مثل من ، می تونه عاشقت کنه

اون لحظه های آخر از رفتن پشیمونت کنه

دلگیرم از این شهر سرد ، این کوچه های بی عبور

وقتی به من فکر می کنی ، حس می کنم از راه دور

آخر یه شب این گریه ها سوی چشامو می بره

عطر تنت از پیرهنی که جا گذاشتی می پره

باید تو رو پیدا کنم هر روز تنها تر نشی

راضی به با من بودنت حتی از این کمتر نشی

پیدات کنم حتی اگه پروازمو پرپر کنی

محکم بگیرم دستتو احساسمو باور کنی

باید تو رو پیدا کنم شاید هنوزم دیر نیست

تو ساده دل کندی ولی تقدیر بی تقصیر نیست

باید تو رو پیدا کنم هر روز تنها تر نشی

راضی به با من بونت حتی از این کمتر نشی

یک روز رسد غمی به اندازه ی کوه

یک روز رسد نشاط اندازه ی دشت

افسانه ی زندگی چنین است عزیز

در سایه ی کوه باید از دشت گذشت!

عشق تو همچون افقی بی انتهاست

قلب من خالی ز هر رنگ و ریاست

زندگی با آرزو ها روبروست

با تو بودن از برایم آرزوست

ای عشق مدد کن که به سامان برسیم

چون مزرعه ی تشنه به باران برسیم

یا من برسم به یار و یا یار به من

یا هردو بمیریم و به پایان برسیم

سال ها پرسیدم از خود کیستم؟

آتشم؟ شورم؟ شرارم؟ چیستم؟

دیدمش امروز و دانستم کنون

او به جز من ، من به جز او نیستم

شب های دراز بی عبادت، چه کنم

طبعم به گناه کرده عادت چه کنم

گویند کریم است و گنه می بخشد

گیرم که ببخشد زخجالت چه کنم 

نمی دانم که دانستى دلیل گریه هایم را

نمی دانم که حس کردى حضورت درسکوتم را

و می دانم که میدانى ز عاشق بودنت مستم

وجود ساده ات بوده که من اینگونه دل بستم

نمی خواهم بجز من دوست دار دیگری باشی

نمی خواهم برای لحظه ای حتی به فکر دیگری باشی

نمی خواهم صفای خنده ات را دیگری بیند

نمی خواهم کسی نامش به لبهای تو بنشیند

نمی خواهم به غیرازمن بگیرد دست تودستی

آسمان را بنگر و به سكوت پر رمز و رازش بيانديش ستاره ي خود را در آسمان زندگيت پيدا كن و به سمت آن ستاره حركت كن. نگران راه مباش، آنكه ستاره را براي تو آفريد راه رسيدن به آن را نيز نشانت خواهد داد...

تنهايي را دوست دارم زيرا بي وفا نيست ... تنهايي را دوست دارم زيرا عشق دروغي در آن نيست ... تنهايي را دوست دام زيرا تجربه كردم ... تنهايي را دوست دارم زيرا خداوند هم تنهاست.... تنهايي را دوست دارم زيرا.... در كلبه تنهايي هايم در انتظار خواهم گريست و انتظار كشيدنم را پنهان خواهم كرد..

امشب شعري خواهم نوشت
شعري كه نام تو را كه
«با لبانی متبسم به خوابی آرام فرو رفته اي»
تكرار كند
خوابي كه اين روزها همراه تو شده است
همان خوابي كه سروده كرده بودي
«پر طبل تر از حیات»
خواب خود را
با فصلها در میان نهاده ي
«با فصلی که در می گذشت؛»
من در انتظار فصل سردي ام كه درونم جريان دارد
به جستجوي آن فصل بودم
تو
خواب خویشتن را
«با برفها در میان نهاديبا برفی که می نشست؛»
من به پاييزي بي بهار متصلش كردم
«تو خوابت را رازی کردي»
و من راز خواب تو را از بامداد خواستم
من خواب تو را
فرياد زدم
«چنان چون سنگیکه به دریاچه ئی و بوداکه به نیروانا.»
آن چه ماند حسرتي بود
از نامي كه
بروي سنگي ساده حك شده بود...

بهترينم

ا
آن گونه زنده ام بدار

ازنبودنــــــــــــــــــــــم

عشق 10 عنصر است اما عنصر آخر آن تمام معنی را می رساند ولی معنی آن گفتنی نیست 

**********************************

    شگفتا که همان گل نایاب صداقت هم جرقه ای شود بر ظلمت راه مانده ...

    دلم گرفته به اندازه وسعت تمام دلتنگي هاي عالم،

    هرچند  دلتنگیم نه گلی راپرپر میکند و نه دیگر خاطری را مغشوش، 

    رسم اين شهر عجيب است ،

    مردمانش نداشته ات را بر داشته هایت برتری میدهند ،

    و بر قانون خود مجازاتت می کنند،

    آری؛

     این است رسم وفا در شهر مردگان...

    تماشا کن...

        چه بیرحمانه زیبایی...

اینجاست همه آنچه نباید گفته شود

می دانم ، نمی فهمی جنسش را...

هیچ وقت...

    ، بیگناه محکوم شدم به تنهایی 

وقتی دلت خسته شــد